เกาะหมากที่ไร้รถมอเตอร์ไซค์ เกาะกูดที่ไม่มีตึกสูง และเกาะจำที่ไม่มีตารางเวลา: ห้าเกาะที่ประเทศไทยยังคงดำเนินไปตามวิถีชีวิตของชาวประมง ไม่ใช่ตามเวลาของเตียงอาบแดด
ช่วงเวลาที่ประเทศไทยกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
มีช่วงเวลาหนึ่งที่ชัดเจนมากบนเรือเฟอร์รี่ที่ออกจากแหลมงอบมุ่งหน้าสู่เกาะหมาก นั่นคือตอนที่เสียงรบกวนต่างๆ เงียบหายไป เสียงรถมอเตอร์ไซค์ในตราดค่อยๆ จางลง ป้ายร้าน 7-Eleven หายไปพร้อมกับแนวชายฝั่ง และสิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดีเซลและกลิ่นไอทะเลผสมกับกลิ่นยางพารา เพราะเกาะหมากยังคงขับเคลื่อนด้วยสวนยางพาราพอๆ กับชายหาด การเปลี่ยนแปลงนั้นเองที่นักเดินทางที่มองหาจุดหมายปลายทางนอกเหนือจากภูเก็ตและเกาะสมุยกำลังตามหา นั่นคือสถานที่ที่ประเทศไทยยังไม่ได้จัดฉากไว้ให้พวกเขา
เกาะเหล่านี้มีอยู่จริง และไม่มีเกาะไหนที่ต้องใช้การเดินทางแบบบุกป่าฝ่าดง สิ่งที่ต้องแลกคือการยอมสละความสะดวกสบายของเที่ยวบินตรงและรีสอร์ตขนาดใหญ่ และยอมรับว่าเรือเฟอร์รี่มีตารางเวลาของตัวเอง อินเทอร์เน็ตอาจไม่เสถียรในบางครั้ง และมื้อเย็นอาจขึ้นอยู่กับสิ่งที่เรือประมงหามาได้ในเช้าวันนั้น
เกาะหมาก: เกาะที่ปฏิเสธรถมอเตอร์ไซค์
เกาะหมากในหมู่เกาะตราด ส่วนใหญ่ถูกดูแลโดยสองครอบครัวที่ทำสวนยางและสวนมะพร้าวมาหลายชั่วอายุคน ซึ่งได้ตัดสินใจร่วมกันเมื่อกว่ายี่สิบปีที่แล้วว่าจะจำกัดการพัฒนาด้านการท่องเที่ยว ผลลัพธ์ที่เห็นได้ชัดคือ ไม่มีไนต์คลับ การเดินทางจำกัดอยู่แค่จักรยานและรถสองแถวไฟฟ้าจำนวนหนึ่ง และชายหาดอย่างอ่าวสวนใหญ่และอ่าวขาวที่ยังคงเงียบสงบแม้ในช่วงพีคของเดือนธันวาคม คุณสามารถปั่นจักรยานข้ามเกาะได้ในเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ซึ่งบอกทุกอย่างเกี่ยวกับขนาดที่แท้จริงของเกาะแห่งนี้
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดคือเดือนพฤศจิกายนถึงเมษายน โดยควรหลีกเลี่ยงช่วงสัปดาห์แรกของเดือนธันวาคมเมื่อครอบครัวชาวไทยเดินทางมาพักผ่อนช่วงปีใหม่ การเดินทางมีเรือสปีดโบ๊ทจากแหลมงอบ (ประมาณหนึ่งชั่วโมง) หรือเรือเฟอร์รี่ที่ช้ากว่าจากท่าเรือเดียวกัน ซึ่งสามารถเดินทางมาถึงได้ด้วยรถบัสข้ามคืนหรือเที่ยวบินสั้นๆ จากกรุงเทพฯ มายังตราด บนเกาะไม่มีสนามบิน ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ช่วยปกป้องเกาะแห่งนี้ไว้
เกาะกูด: เกาะใหญ่แห่งสุดท้ายที่ไม่เคยสร้างเกินตัว
ทางตอนใต้ลงไป เกาะกูดเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสองของไทยรองจากภูเก็ต แต่มีประชากรเพียงเศษเสี้ยวและมีนักท่องเที่ยวเพียงหนึ่งในสิบของภูเก็ต ถนนลาดยางมีเพียงบางส่วนของเกาะ ส่วนที่เหลือต้องใช้รถกระบะหรือรถ 4x4 เช่า น้ำตกคลองเจ้าซึ่งเข้าถึงได้โดยทางเดินร่มรื่นจากหมู่บ้านชื่อเดียวกัน ยังคงเป็นสถานที่ที่สามารถไปเยือนได้โดยไม่ต้องต่อคิวในวันธรรมดา และผืนน้ำสีเทอร์ควอยซ์ของอ่าวบางเบ้ายังคงเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านชาวประมงที่ยังคงทำหน้าที่เป็นท่าเรือใช้งานจริง ไม่ใช่ฉากที่สร้างขึ้น
เกาะนี้เชื่อมต่อด้วยเรือเฟอร์รี่ตรงจากตราด (ประมาณ 1.5 ชั่วโมง) หรือการเดินทางแบบรถบัสต่อเรือจากกรุงเทพฯ ซึ่งที่พักส่วนใหญ่จัดเตรียมไว้ให้ ช่วงไฮซีซั่นคือเดือนพฤศจิกายนถึงเมษายน ส่วนช่วงมรสุม (มิถุนายนถึงตุลาคม) จะมีการปิดให้บริการบางอย่างและอาจทำให้การเดินทางด้วยเรือลำเล็กมีความยากลำบาก ซึ่งเป็นปัจจัยที่ต้องวางแผนล่วงหน้าอย่างจริงจัง
เกาะพยาม: ทะเลอันดามันที่ไร้ฝูงชนแบบภูเก็ต
บนชายฝั่งตรงข้าม นอกชายฝั่งระนองในทะเลอันดามัน เกาะพยามยังคงอยู่นอกสายตาเนื่องจากไม่ได้อยู่ในเส้นทางท่องเที่ยวหลักของภาคใต้ ซึ่งนั่นคือสิ่งที่รักษาเอกลักษณ์ของเกาะไว้ สวนมะพร้าวยังคงเป็นหัวใจหลักของเศรษฐกิจท้องถิ่น หมูป่าบางครั้งก็เดินข้ามถนนลูกรังที่มีอยู่ไม่กี่สายบนเกาะ และอ่าวใหญ่ซึ่งเป็นชายหาดหลักมีความยาวเกือบสามกิโลเมตรโดยแทบไม่มีสิ่งปลูกสร้างถาวร
การเดินทางเข้าถึงทำได้โดยเรือจากท่าเรือระนอง ซึ่งสามารถเดินทางจากกรุงเทพฯ ด้วยเที่ยวบินตรง (75 นาที) หรือรถบัสข้ามคืน ช่วงฤดูแล้ง (พฤศจิกายนถึงเมษายน) เป็นช่วงเวลาที่น่าเชื่อถือที่สุด เพราะมรสุมมักจะส่งผลกระทบต่อชายฝั่งอันดามันค่อนข้างรุนแรง
เกาะยาวน้อยและเกาะจำ: โลกอีกใบระหว่างภูเก็ตและกระบี่
เกาะยาวน้อยและเกาะจำตั้งอยู่ระหว่างศูนย์กลางการท่องเที่ยวที่พลุกพล่านที่สุดสองแห่งของภาคใต้ คือภูเก็ตและกระบี่ พิสูจน์ให้เห็นว่าเกาะสามารถอยู่ใจกลางทางภูมิศาสตร์แต่ยังคงรักษาวัฒนธรรมของตนเองไว้ได้ ทั้งสองเกาะมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม ดำรงชีวิตด้วยการประมงและสวนยางพาราขนาดเล็ก และแทบไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในชีวิตประจำวันนอกเหนือจากจุดที่รองรับนักท่องเที่ยว ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงทางวัฒนธรรมที่ควรให้ความเคารพ ไม่ใช่สิ่งที่ควรพยายามหลีกเลี่ยง
เกาะยาวน้อยมีวิวของภูเขาหินปูนอันโด่งดังของอ่าวพังงาโดยไม่กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่แออัด สามารถเช่าเรือคายัคเพื่อสำรวจป่าชายเลนในช่วงเช้าตรู่ได้ง่าย ซึ่งแสงน้อยจะทำให้หน้าผาดูโดดเด่นชัดเจน ส่วนเกาะจำที่มีขนาดเล็กกว่าและมีความดิบมากกว่า มีบังกะโลริมหาดเพียงไม่กี่แห่งและถนนภายในเกาะบางส่วนยังเป็นลูกรัง ต้องใช้ความพยายามในการเดินทางไปถึง แต่จะได้รับรางวัลเป็นความเงียบสงบเกือบทั้งหมดในช่วงนอกฤดูกาลท่องเที่ยว
การเดินทางท่องเที่ยวเกาะเหล่านี้โดยไม่ทำลายสมดุล
สิ่งที่ปกป้องจุดหมายปลายทางเหล่านี้ไม่ใช่โชคทางภูมิศาสตร์ แต่เป็นการผสมผสานระหว่างการจำกัดการเข้าถึงอย่างตั้งใจ เศรษฐกิจท้องถิ่นที่ไม่พึ่งพาการท่องเที่ยวเพียงอย่างเดียว และการตัดสินใจวางแผนที่ไม่ยอมรับโรงแรมขนาดใหญ่ นักท่องเที่ยวที่ต้องการรักษาความสมดุลนี้ไว้ควรเลือกเกสท์เฮาส์ที่บริหารโดยครอบครัวแทนเครือโรงแรมระดับนานาชาติ ไม่เรียกร้องโครงสร้างพื้นฐานที่ไม่มีอยู่จริง (เช่น เครื่องปรับอากาศตลอด 24 ชั่วโมง หรือ Wi-Fi ความเร็วสูงที่รับประกัน) และยอมรับว่าไฟฟ้าอาจดับในตอนกลางคืนบนเกาะเล็กๆ
การจองที่พักแบบรวมอาหารกับครอบครัวท้องถิ่น การเช่าจักรยานแทนรถมอเตอร์ไซค์ที่มีเสียงดัง การรับประทานอาหารที่ร้านอาหารในหมู่บ้านแทนร้านอาหารสไตล์นานาชาติ สิ่งเหล่านี้เป็นทางเลือกง่ายๆ และเมื่อเวลาผ่านไป สิ่งเหล่านี้คือความแตกต่างระหว่างการได้ไปเยือนเกาะที่เงียบสงบกับการค่อยๆ เปลี่ยนให้มันกลายเป็นเกาะที่แออัดในอนาคต
